Arne Byrkjeflot

Jeg trodde faktisk ikke det kunne bli stort verre. Det kunne det.

Skattekommisjonen foreslår at du ikke skal få skattefradraget for pensjonister før du fyller 67 år.

Skattefradraget er på 39.100 kroner, akkurat stort nok til at minstepensjon for enslige blir skattefri. 

Slik ser det ut:

Det er faktisk ikke mulig å lage noe mer usosialt.

Leder av skattekommisjonen, tidligere stortingsrepresentant for Arbeiderpartiet, Egil Knutsen,  begrunner forslaget med at fradraget også benyttes av de som jobber samtidig som de mottar pensjonsinntekt.

De som fortsetter å jobbe kan bare utsette uttak og ikke tape ei krone. Men hva slags valg har de lavtlønte som startet tidlig i arbeidslivet og endelig får lov å gå av, sjøl om det ble med en mager minstepensjon?  

Jobbe videre og bli ufør? Det er vel egentlig ikke et valg, nå blir pensjonen ikke til å leve av.

Ikke nok med det, skattekommisjonen foreslår å innføre formueskatt på opptjent pensjon. 

Hvert år betales det inn 18,1% av lønna di på din pensjonskonto. Jobber du i ei organisert bedrift kommer det i tillegg 4,5%  til AFP- ordningen. 

Med Obligatorisk tjenestepensjon på 2,4 %, er du oppe i 25%. Jobber du i 40 år, så har du altså tjent opp 10 årslønner på din pensjonskonto.

Med ei gjennomsnittslønn har du over 6 millioner på konto. Sjøl lavlønte med tre til fem hundre tusen i årslønn har tre til fem millioner i pensjonsformue. Med et magisk grep gjøres fattige til millionærer.

Kommisjonen foreslår en formueskatt på 0,25% til 0,75%. Altså vil du få 15 til 45.000 i økt skatt.

I sine regnestykker trekker kommisjonen fra bunnfradraget på 1,9 millioner og får langt lavere tall.

Men pensjonister har ofte nedbetalt lån. Med hus, bil og kanskje hytte så er de allerede over 1,9 millioner i formue.

En enslig minstepensjonist uten lån vil tape 3000 i måneden på skattefradraget og like mye i økt skatt.               

Alle må jo se at dette er ren galskap. Men forslaget er fremmet av representanter fra parti med flertall på Stortinget, fra Ap, Høyre, MDG, Venstre og KrF. Sjølsagt har de snakket med sine parti. 

Slagordet er at en ikke må se på hvert enkelt forslag, men vurdere helheten. Det er nok lettere for de som har mye, enn de som lite har og nå skal fratas enda mer.

Sandra Edith Kalland Tenud og Noah Sellevoll

Arbeiderpartiet finst for å omfordele pengar og makt. Då kan vi ikkje gi dei største skattekutta til dei som eig mest frå før.

I eitt av alternativa Skattekommisjonen forslår, får ein person med rundt 60 millionar kroner i formue 63.000 kroner i skattekutt i året. Ein person med rundt to millionar får 200 kroner. Det er ikkje ein teknisk detalj. Det er rein politikk.

Dette er heller ikkje berre skatt vi unnlet å hente inn til fellesskapet.

Dersom vi kuttar skatten til dei som i praksis utgjer dei rikaste fem prosentane, og held velferda på same nivå, er det du og eg som må ta rekninga.

Støre-regjeringa har vist at sosialdemokratisk skattepolitikk verkar. Ho har skattlagt store formuar, utbytte og grunnrente hardare, og brukt handlingsrommet på billigare barnehage, gratis kjernetid i SFO og sterkare velferd. Det er eit fordelingsprosjekt Arbeiderpartiet skal vere stolt av. AUF godtar ikkje ei blåmåling av eit prosjekt som har flytta pengar frå dei som har mest, til fellesskapet.

Samtidig manglar ein avgjerande del av ei rettferdig skattereform, arvebeskatning. Ivertfall i følge samtlege norske økonomar. Arvebeskatning handlar ikkje berre om inntekter til staten. Det handlar om å verne demokratiet.

Store formuar som går i arv, kan vekse frå generasjon til generasjon. Over tid kan dei skape eit finansaristokrati med enorm samfunnsmakt.

Det avgjer kven som eig bedriftene, eigedomane og media. Kven som kan finansiere kampanjar, kjøpe seg tilgang og setje premissane for den offentlege debatten. Når formuen går i arv, går også makta i arv.

Den makta må omfordelast.

Ei ny arvebeskatning må ha høge botnfrådrag og skjerme vanlege heimar, hytter og mindre familiebedrifter. Men det er fullt mogleg å skilje mellom å arve barndomsheimen og å arve eit konsern verdt milliardar.

Ein arbeidstakar betaler skatt av kvar lønning. Då er det vanskeleg å forsvare at nokon kan arve meir økonomisk makt enn dei fleste kan arbeide seg til gjennom eit heilt liv, utan at fellesskapet får noko tilbake.

Eit breitt skatteforlik er ikkje eit mål i seg sjølv. Dersom resultatet er større forskjellar og meir makt samla på toppen, er det eit dårleg forlik.

Arbeiderpartiet kan ikkje vere med på ei reform som flyttar pengar og makt oppover. Skal vi vere med på ei skattereform, må ho fordele nedover, sikre inntektene til fellesskapet og skattlegge store arv meir rettferdig.

Dei som ropar høgast, har fått definere skattedebatten lenge nok. No må Arbeiderpartiet hugse kvifor vi finst.